Łapownictwo

Łapownictwo Historia prawa karnego poświęca wiele miejsca łapownictwu, jednak początkowo słowo to miało różne określenia. Zjawisko to było bardzo powszechne i przejawiało się nawet na dworze królewskim. W 1726r. ukazały się pierwsze przypisy dotyczące łapownictwa. Wedle ustanowionego prawa sędziowie przyjmujący łapówki tracili urząd, a wraz z nim prawo do udziału w sejmikach. W 1795r. na terenie zaboru pruskiego urzędnicy przyjmujący dary karani byli grzywną w wysokości czterokrotnej wartości datku. Jeżeli przyjęta łapówka przyczyniła się do przedsięwzięcia przez niego nie uzasadnionych czynności urzędowych, wówczas podlegał on karze więzienia na okres od 3 do 6 lat. Jak się ma tu budownictwo, nieruchomości, czy też architektura? Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wprowadzono ustawę z dnia 17.02.1922r., która zabrania pracownikowi państwowemu przyjmowania nienależnych mu korzyści. Uregulowanie łapownictwa nastąpiło w kodeksie karnym w 1932r.. Kodeks ten zawierał rozdział pt. „Przestępstwa urzędnicze”, dotyczył on: przestępstwa nadużycia władzy, pozbawienia wolności człowieka przez niedbalstwo, ujmowania na szkodę państwa tajemnicy urzędowej oraz łapownictwa biernego. Kodeks karny z 1932r. określa łapownictwo w sposób syntetyczny. W art. 290 §11 przedstawiono typ podstawowy, który to: „polega na przyjęciu przez urzędnika korzyści majątkowej lub osobistej albo ich obietnicy bądź na żądanie takiej korzyści dla siebie bądź innej osoby- w związku z urzędowaniem”. W kolejnym paragrafie tj. §2 art. 290 ustawodawca określił typ kwalifikowany, wyróżniając dwa kryteria kwalifikujące: „uzależnienie czynności urzędowej od otrzymania korzyści majątkowej lub osobistej- lub przyjęcia korzyści lub jej obietnicy za czynność, która spełniła się lub ma się spełnić ustanie”. Inaczej przedstawiono odpowiedzialność wręczającego.

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes